عکاسی لباس بدون مدل؛ روی زمین، رگال یا تن مدل هوش مصنوعی؟

مدل نداری، ولی مشتری می‌خواهد لباس را تن ببیند

آنلاین‌شاپ کوچک لباس معمولاً عکاس و مدل ثابت ندارد. هر سری جنس که می‌رسد، یا لباس را روی زمین پهن می‌کنی، یا روی رگال آویزان می‌کنی، یا از یکی از دوستانت خواهش می‌کنی بپوشد. ولی مشتری دو سؤال دارد که هر عکسی جوابش را نمی‌دهد: «جنس و رنگش واقعاً چطور است؟» و «تن آدم چه شکلی می‌ایستد؟». هر کدام از سه روش پایین به یکی از این دو سؤال بهتر جواب می‌دهد.

روش اول: عکاسی لباس روی زمین

عکس از بالا، لباس صاف روی سطح. برای نشان دادن طرح، رنگ و جزئیات (یقه، دکمه، چاپ) بهترین روش است و فقط گوشی و یک سطح تمیز لازم دارد.

1. بک‌گراند ساده انتخاب کن: پارکت روشن، ملحفه اتوشده یا مقوای بزرگ یک‌رنگ. رنگ زمینه با رنگ لباس یکی نباشد.

2. لباس را اتو کن و فرم بده: آستین‌ها را کمی به داخل تا کن، کمر را کمی جمع کن تا لباس تخت و بی‌جان نیفتد.

3. گوشی را دقیقاً موازی زمین بگیر: از بالای سر، نه کج. کج گرفتن، بالاتنه را ذوزنقه‌ای نشان می‌دهد.

4. نور روز، بدون سایه خودت: کنار پنجره عکس بگیر و طوری بایست که سایه بدن و گوشی روی لباس نیفتد.

5. یک کلوزآپ هم بگیر: بافت پارچه، دوخت یا برچسب سایز. مشتری جنس را از همین عکس می‌فهمد.

ضعفش: فرم تن را نشان نمی‌دهد. مشتری نمی‌فهمد آستین تا کجا می‌آید یا قد لباس روی بدن چقدر است.

روش دوم: عکاسی لباس روی رگال یا مانکن

لباس آویزان، روبه‌روی دوربین. افتادگی پارچه بهتر از عکس روی زمین دیده می‌شود و برای کت، پیراهن و مانتو حس طبیعی‌تری دارد.

• چوب‌لباسی چوبی یا ساده بهتر از سیمی است؛ چوب‌لباسی رنگی چشم را از لباس می‌دزدد.

• پشت رگال یک دیوار خالی باشد، نه کمد و پرده شلوغ.

• گوشی را هم‌ارتفاع وسط لباس نگه دار تا قد لباس کوتاه یا کشیده دیده نشود.

• اگر مانکن داری، پشت لباس را با گیره جمع کن تا جذبی واقعی لباس دیده شود؛ ولی همان گیره نباید در کادر باشد.

ضعفش: باز هم «تن آدم» نیست. مانکن کمک می‌کند، ولی مشتری هنوز نمی‌بیند لباس با یک آدم واقعی چطور است.

روش سوم: عکس تنخور لباس با هوش مصنوعی

در «پرو مجازی لباس» ویترین، عکس خود لباس را می‌دهی (همان عکس روی زمین یا روی چوب‌لباسی) و هوش مصنوعی همان لباس را تن یک مدل نشان می‌دهد. مدل‌ها آدم واقعی نیستند و ساخته هوش مصنوعی‌اند، پس اجازه گرفتن از کسی یا چهره آشنا در کار نیست. اگر مدل خودت را داری، می‌توانی عکس تمام‌قد او را هم بدهی (با اجازه خودش و نه عکس کودک)؛ آن وقت فقط لباس عوض می‌شود و چهره دست نمی‌خورد.

• مدل‌های آماده: «خانم جوان با روسری روشن»، «خانم با شال مشکی»، «خانم میان‌سال با روسری»، «آقای جوان» و «آقای میان‌سال». در مدل‌های با روسری، روسری روی موها می‌ماند.

• ژست: «روبه‌رو»، «سه‌رخ» یا «در حال راه رفتن».

• پس‌زمینه: «استودیو»، «خیابان شهری» یا «پارک».

• نوع لباس: بالاتنه (پیراهن، بلوز، تیشرت، هودی)، پایین‌تنه (شلوار، دامن)، لباس کامل (مانتو، پیراهن بلند) یا رویی (کت، کاپشن، پالتو). تا ۲ تکه را با هم می‌شود داد، مثلاً بلوز و شلوار.

ضعفش: عکس ساخته هوش مصنوعی است، پس قبل از انتشار، رنگ و طرح خروجی را با خود لباس مقایسه کن. برای لباس بلند مثل مانتو و پالتو، اول با یک عکس امتحان کن و بعد تعداد را بالا ببر.

کدام روش برای کدام عکس؟

لازم نیست یکی را انتخاب کنی. یک ست عکس خوب برای هر لباس ترکیب هر سه است:

• عکس اول پست یا کاور محصول: عکس تنخور (روش سوم)، چون فرم لباس روی بدن را نشان می‌دهد.

• عکس دوم: روی زمین (روش اول) برای طرح کامل و رنگ.

• عکس سوم: کلوزآپ پارچه و دوخت.

• مانتو و کت: رگال (روش دوم) کنار عکس تنخور، تا افتادگی واقعی پارچه هم دیده شود.

نمونه: یک پلیور، سه عکس تنخور

فرض کن آنلاین‌شاپ تو پلیور بافت خردلی می‌فروشد. پلیور را صاف روی ملحفه سفید پهن کرده‌ای و کنار پنجره از بالا یک عکس گرفته‌ای. تنظیم پرو مجازی و خروجی آن این شکلی است:

هر عکس یک ژست دارد: از ژستی که انتخاب کرده‌ای شروع می‌شود و عکس‌های بعدی ژست‌های دیگرند. در هر بار ساخت تا ۴ عکس می‌شود گرفت. اگر عکس مدل خودت را بدهی، فقط یک عکس ساخته می‌شود، چون ژست و پس‌زمینه از همان عکس می‌آید.

پرو مجازی چطور کار می‌کند و کجا باید چک کنی؟

ویترین اول عکس مدل را با ژست و پس‌زمینه‌ای که خواسته‌ای می‌سازد، بعد لباسِ عکس تو را تن آن مدل می‌کند. هر عکس، چه لباس و چه مدل، قبل از ساخت از بررسی محتوای نامناسب می‌گذرد. هوش مصنوعی لباس را بازسازی می‌کند، پس این‌ها را در خروجی نگاه کن:

• رنگ لباس با عکس اصلی یکی باشد (نور عکس ورودی روی این خیلی اثر دارد).

• طرح، چاپ یا نوشته روی لباس جابه‌جا یا ساده نشده باشد.

• قد آستین و قد لباس با واقعیت بخواند؛ در توضیح محصول اندازه‌های واقعی را بنویس.

عکس لباس هر چه صاف‌تر، کامل‌تر در کادر و با نور یکنواخت‌تر باشد، خروجی وفادارتر است. جزئیات گرفتن عکس ورودی در راهنمای عکس مناسب ویترین و قدم‌به‌قدم پرو در پرو لباس با هوش مصنوعی آمده است.

عکس تنخور لباس خودت را بساز

1. لینک پایین ویترین را مستقیم روی زبانه «پرو مجازی لباس» باز می‌کند.

2. عکس لباس را بده و نوع آن را درست بزن (بالاتنه، پایین‌تنه، لباس کامل یا رویی)، بعد مدل، ژست، پس‌زمینه و تعداد عکس را انتخاب کن.

3. هزینه هر عکس را قبل از پرداخت می‌بینی. خروجی‌ها را با لباس اصلی مقایسه کن و بهترین را برای کاور محصول نگه دار.

برای عکس‌های بدون مدل همان لباس (مثلاً روی زمینه سفید برای سایت)، راهنمای عکس محصول با پس‌زمینه سفید را ببین.