چگونه فلش کارت درسی درست کنیم؟ از مقوا و جعبه لایتنر تا ساخت فلش‌کارت با هوش مصنوعی

فلش‌کارت درسی یعنی سؤال از خودت، نه خلاصه دوم

فلش‌کارت یک کارت کوچک دورو است: یک طرف سؤال یا اصطلاح، طرف دیگر جواب کوتاه. فرقش با خلاصه‌نویسی این است که خلاصه را «می‌خوانی» ولی فلش‌کارت تو را مجبور می‌کند قبل از برگرداندن کارت جواب را از حافظه‌ات بیرون بکشی. برای همین برای درس‌هایی که پر از تعریف، اصطلاح و جزئیات‌اند، مثل زیست، تاریخ، جغرافیا، دینی و لغت عربی و انگلیسی، ابزار خیلی خوبی است.

اشتباه رایج این است که روی کارت یک پاراگراف کتاب را کپی کنیم. کارتی که جوابش پنج خط است، فلش‌کارت نیست؛ یک صفحه کوچک جزوه است.

۵ قاعده یک فلش‌کارت خوب

1. یک کارت، یک نکته. «میتوکندری چه کار می‌کند؟» خوب است؛ «همه چیز درباره اندامک‌ها» نه.

2. روی کارت سؤال بنویس، نه عنوان. به‌جای «ریبوزوم» بنویس «محل ساخت پروتئین در یاخته کجاست؟»

3. جواب را در یک یا دو جمله نگه دار. اگر طولانی شد، نکته را به دو کارت بشکن.

4. با زبان خودت بنویس. کارتی که با جمله‌های خودت ساخته باشی، یعنی آن را فهمیده‌ای.

5. برای مقایسه‌ها کارت جدا بساز. «فرق میتوز و میوز؟» یکی از پرسؤال‌ترین شکل‌های امتحان است.

جعبه لایتنر با مقوا: روشی که کارت‌ها را زمان‌بندی می‌کند

جعبه لایتنر یک جعبه چندخانه است، معمولاً پنج خانه. همه کارت‌های تازه در خانه اول می‌روند. هر روز کارت‌های خانه اول را مرور می‌کنی: اگر جواب را بلد بودی، کارت یک خانه جلو می‌رود؛ اگر نه، به خانه اول برمی‌گردد. خانه‌های جلوتر کمتر مرور می‌شوند، پس وقتت روی کارت‌هایی می‌رود که هنوز بلد نیستی.

• با یک جعبه کفش و چند تکه مقوا به‌عنوان جداکننده، جعبه خودت را بساز.

• کارت‌ها را از مقوای نازک یا کاغذ A4 که به هشت قسمت بریده‌ای درست کن.

• هر روز فقط ۱۰ تا ۱۵ دقیقه؛ نظم روزانه از یک جلسه طولانی آخر هفته بهتر جواب می‌دهد.

دستی یا با هوش مصنوعی؟

نوشتن کارت با دست خودش یادگیری است و اگر وقت داری، از دستش نده. ولی وقتی چند درس با هم جلو می‌رود، نوشتن صدها کارت وقت مرور را می‌گیرد. راه وسط این است: کارت‌های پایه را با هوش مصنوعی از حرف‌های معلم بساز و کارت‌هایی که فکر می‌کنی جا افتاده، دستی اضافه کن.

صدانویس از ضبط کلاس، اول متن و بعد «بسته مطالعه» می‌سازد که فلش‌کارت هم دارد. کارت‌ها فقط از گفته‌های همان کلاس ساخته می‌شوند و با سؤال‌های تست تکراری نیستند. روی صفحه، کارت را می‌زنی تا پشتش را ببینی و «بلد بودم» یا «دوباره ببینم» را انتخاب می‌کنی؛ «بُر زدن» هم ترتیب را به هم می‌ریزد.

کارت‌ها را به جعبه لایتنر یا Anki ببر

مرور داخل صدانویس، کارت‌ها را خودکار زمان‌بندی نمی‌کند؛ «بلد بودم» و «دوباره ببینم» برای همان نوبت مرور است. برای زمان‌بندی دو راه داری: کارت‌ها را از Word یا چاپ روی کاغذ ببر و در جعبه لایتنر مقوایی بگذار، یا گزینه «خروجی برای Anki» را بزن و فایل CSV را در برنامه Anki وارد کن. طبق سایت Anki، این برنامه بعد از هر جوابی که می‌دهی، مرور بعدی کارت را برای وقتی می‌گذارد که احتمال فراموش کردنش بیشتر است؛ نسخه اندرویدش AnkiDroid است و آیفون نسخه AnkiMobile را دارد.

فلش‌کارت کلاس خودت را بساز

1. با اجازه معلم کلاس را ضبط کن. دکمه پایین، صدانویس را با حالت «کلاس و درس» باز می‌کند؛ فایل را بده و هزینه را قبل از پرداخت ببین.

2. وقتی متن آماده شد، اصطلاح‌هایی را که اشتباه نوشته شده درست کن؛ کارت‌ها از همین متن ساخته می‌شوند.

3. کارت «جزوه، تست و فلش‌کارت از این کلاس» را بزن، بسته را بساز و تب «فلش‌کارت» را باز کن (آموزش فلش‌کارت).